Klimaatverandering: waar gaat het over?

Ik veronderstel dat veel mensen het al beu zijn om de haverklap geconfronteerd te worden met één of ander nieuwsje over de klimaatverandering. Wie trekt zich dat aan, als het niet in zijn voortuin gebeurt?Als je wilt skieën en er is geen sneeuw meer, tja. Het is voor de meeste mensen een ver-van-mijn-bed show. Maar als de gasprijzen plots overmatig stijgen: hola!
Je kunt het niemand kwalijk nemen (misschien wel de politici?).
Het probleem is zo immens, zo onbevattelijk immens, dat het jan-met-de-pet , en ook zelfs wetenschappers, de pet aan maarten geven. Totdat het in de portemonnee tast...

Hoe immens het probleem is, kan ietwat bevattelijk worden door tientallen dikke boeken en internationale rapporten te lezen. Maar er zijn twee mensen - naast Al Gore en...Arnold Schwarzenegger (‘of all people’) die het wel even bevattelijk weten te stellen: Robert Socolov, een engineering professor, en Stephen Pacala, een ecologie professor, die allebei het Carbon Mitigation Initiative leiden aan de Princeton University, een consortium dat schaalbare oplossingen voorbereidt voor het klimaatprobleem.
Hun publicatie in het tijdschrift Science van Augustus 2004 baarde enig opzien. Zij argumenteerden dat de mensen net zoveel carbon in de atmosfeer kunnen brengen voor dat de koolstofdioxide (CO2) een niveau bereikt dat onbekend is in de recente geologische geschiedenis en dat het klimaatsysteem van de aarde berserk gaat.. Zij noteerden dat de wetenschappelijke consensus is dat het risico dat de zaken berserk gaan -weerpatronen die violent unstabiel worden, gletschers smelten, langdurige droogteperioden,...- heel snel stijgt wanneer de CO2 niveau’s “een verdubbeling naderen” van de concentratie van CO2 die aanwezig was in de atmosfeer voor de Industriële Revolutie.

Zo gaat de redenering, volgens Pacala: wanneer we basically nietsdoen, en de globale CO2 emissies zetten zich door met een groei aan het ritme van de afgelopen 30 jaar, en dit over de volgende 50 jaar, dan zullen wij die verdubbeling meemaken - een atmosferische concentratie van koolstofdioxide van 560 deeltjes per miljoen - rond het midden van deze eeuw. Om dat te vermijden - en nog ruimte te laten voor de ontwikkelde landen om te groeien, met minder verbruik van koolstof, en voor landen als India, en China, om te groeien, terwijl ze hun koolstofniveau’s verdubbelen of verdriedubbelen, totat zij uit het armoedeniveau geraken en in staat zijn om meer energie-efficiënt te worden - zal dit een ongelooflijkgroot globaal industrieel project vergen.

Om de schaal van dit project menselijk begrijpelijk voor te stellen, creëerden Socolov en Pacala een soort taart, met 15 verschillende taartstuk-driehoeken. Sommige taartstukken stellen koolstofvrije of koolstof-verminderende, krachtgenererende technologieën voor; andere taartstukken stellen de efficiëntieprograma’s voor die grote maten van energie bewaren en CO2 emissies voorkomen. Socolov en Pacala argumenteren daarbij dat de wereld minstens 7 van de 15 taartstukken moet ontplooien, en voldoende hoeveelheden van alle 15, om genoeg bewaring te hebben, en genoeg koolstofvrije energie, om de wereldeconomie te doen blijven groeien, en toch de verdubbeling van de CO2 in de atmosfeer te vermijden. Ieder ‘taartstuk’, gefaseerd over 50 jaar, zou de uitstoot van 25 miljard ton koolstof belemmeren, en dit voor een totaal van 175 milard ton koolstof dat zou vermeden worden tussen nu en 2056.

Allo? Kunt u volgen?

Ziehier zeven van die ‘taartstukken’ die wij zouden kunnen voorrang geven: “ Vervang 1.400 grote kolengedreven fabrieken door gasgedreven fabrieken; vermeerder de brandstofeconomie van 2 miljard auto’s van 30 tot 60 miles per gallon; verdubbel de huidige nucleaire output om kolen te vervangen; laat 2 miljard auto’s rijden op ethanol, daarmee een zesde van het gewasland gebruikend; vermeerder de zonne-energie 700-voudig om kolenverbruik uit te schakelen; verminder de elektriciteit in huizen, kantoren en winkels met 25 procent; installeer koolstofopvang en sequestratiecapaciteit in minstens 800 grote kolengedreven fabrieken.”... De volgende acht zijn al niet minder gemakkelijk. Zij omvatten o.m. een halt aan alle houtkap en verbranding van wouden, aangezien de deforestatie rond 20 percent van ‘swereld’s CO2 uitstoot uitmaakt.

Bent u nog mee?

“ Nog nooit in de geschiedenis is er een industrieel project van deze magnitude geweest”, zegt professor Pacala. Door een combinatie van schone krachttechnologiie en behoud “moeten wij 175 miljard ton koolstof zien kwijt te raken binnen de volgende 50 jaar - en toch blijven groeien. Het kan volgens hem als we vandaag starten. Maar ieder jaar dat we uitstellen, wordt de taak moeilijker. “En als wij een tien of twintig jaar aarzelen om die verdubbeling te vermijden, dan zal het nagenoeg onmogelijk zijn.”.

Ik wordt er stil van. U ook?